Η διπλή επέτειος της 25ης Μαρτίου, της Αίγλης Μότσιου.

 

Η 25η Μαρτίου έχει διπλή σημασία για εμάς τους Έλληνες.  Είναι θρησκευτική και εθνική γιορτή. Είναι θρησκευτική, γιατί γιορτάζουμε τον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου: ο Άγγελος του Θεού έφερε την καλή είδηση προς την Θεομήτορα Παναγία για Τη σάρκωση και  τον ερχομό του λυτρωτή μας, από τα δεσμά της αμαρτίας, δηλαδή έφερε το χαρμόσυνο μήνυμα στη Μαρία ότι θα γεννήσει το Σωτήρα του κόσμου, το Χριστό μας. Και εθνική, γιατί η ημέρα αυτή σηματοδοτεί την έναρξη της ελληνικής επανάστασης ενάντια στην οθωμανική κυριαρχία το 1821.

Σήμερα είμαστε 205 χρόνια από τον ξεσηκωμό των προγόνων μας. Ένας ξεσηκωμός για την Χριστού την πίστη την Αγία και της Ελλάδος την Ελευθερία. Την ημέρα που το σκλαβωμένο, τότε, γένος γιόρταζε τον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου, το υπόδουλο γένος κήρυττε την επανάσταση εναντίον μιας αυτοκρατορίας της εποχής εκείνης, ενώ  στην Ευρώπη επικρατούσε εχθρικό κλίμα εναντίον κάθε απελευθερωτικού αγώνος. Η Ιερά Συμμαχία με την ηγεσία του Μέτερνιχ δεν ήθελε να απελευθερωθούν σκλαβωμένοι λαοί και έθνη. Επιθυμούσε μια ισχυρά μουσουλμανική Τουρκία. (να τα λέμε και προπαντός να μην ξεχνάμε…!)

Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης γονατίζει μπροστά στην εικόνα της
Υπεραγίας Θεοτόκου, αγνώστου ζωγράφου

Το ελληνικό γένος το 1821 διεκδικεί με επανάσταση τη Λευτεριά. Στον ύμνο κάλεσμα που έγραψε Ρήγας Φεραίος (Βελεστινλής):  Ως πότε παλικάρια θα ζούμε στα στενά μονάχοι σαν λιοντάρια στες ράχες στα βουνά; Κάλλιο' ναι μιας ώρας ελεύθερη ζωή παρά σαράντα χρόνους σκλαβιά και φυλακή και όπως λέγει στα απομνημονεύματά του ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης: Όταν αποφασίσαμε να κάμωμε την Επανάσταση, δεν εσυλλογισθήκαμε ούτε πόσοι είμεθα, ούτε πως δεν έχομε άρματα, ούτε ότι οι Τούρκοι εβαστούσαν τα κάστρα και τας πόλεις, ούτε κανένας φρόνιμος μας είπε «πού πάτε εδώ να πολεμήσετε με σιταροκάραβα βατσέλα» και σε άλλο σημείο λέγει: ο Θεός έβαλε την υπογραφή του για την λευτεριά της Ελλάδος και δεν την παίρνει πίσω.

Ο όρκος στην Αγία Λαύρα,ελαιογραφία του Θεόδωρου Βρυζάκη το 1851

                         που έχει ως θέμα την έναρξη του Αγώνα της Ανεξαρτησίας στα Καλάβρυτα
                         στις 25 Μαρτίου 1821.

Οι Έλληνες είχαν πάρει την απόφασή τους. Το γενναίο και πέρα από τη λογική σύνθημα: “Ελευθερία ή θάνατος”, είναι το κορυφαίο παράδειγμα τόλμης, αποφασιστικότητας, αξιοπρέπειας και αρετής. Ο αγώνας του 1821 ήταν καθολικός. Το πλείστο των Ελλήνων, είτε πλούσιοι ήταν, είτε φτωχοί, μορφωμένοι ή αμόρφωτοι, ήταν γνήσιοι αγωνιστές. Δεν ήταν έργο των ολίγων, μια τάξης ή μιας κοινωνικής ομάδας. Ήταν έργο όλων των Ελλήνων και όλων των περιοχών. Ήταν αγώνας υπέρ βωμών και εστιών  «για του Χριστού την πίστη την Αγία και της Πατρίδας την Ελευθερία». Ήταν αγώνας για το «ποθούμενο».

Η φλόγα στην καρδιά των Ελλήνων, η δίψα για λευτεριά, η πίστη στα ιερά και τα όσια δημιούργησαν τις προϋποθέσεις για την Επανάσταση του 1821. Ο όρκος που έδωσαν, για λευτεριά ή θάνατο στο λάβαρο της Επανάστασης, χιλιάδες αγωνιστές, δημιούργησε μέσα από χιλιάδες νεκρούς, κακουχίες, αίμα, πείνα, μια ελεύθερη πατρίδα.

Ελλάς ευγνωμονούσα του Θεόδωρου Βρυζάκη 1958. Η Ελλάδα που έχει υπό τη
σκέπη της όλους τους Έλληνες και τους φιλέλληνες. Έχει τα χέρια της απλωμένα
δεξιά και αριστερά σε μία συμβολική κίνηση εναγκαλισμού και προστασίας πλέον
όλων όσοι εξακολουθούν να διαθέτουν τις περιουσίες τους για την ανασυγκρότησή
της, όπως υποδηλώνει ο σορός των νομισμάτων που της προσφέρεται.

Τελικά, η εθνεγερσία των Ελλήνων του 1821 πέτυχε την Εθνική Παλιγγενεσία. Την αναγέννηση της Ελλάδας. Με το πρωτόκολλο του Λονδίνου της 3ης  Φεβρουαρίου 1830 η διεθνής κοινότητα αναγνώρισε την Ανεξαρτησία της Ελλάδας. Ένα χρόνο πριν, στις 6 Ιανουαρίου 1829, Κυβερνήτης του νεοσύστατου Ελληνικού Κράτους είχε αναλάβει ο Ι. Καποδίστριας ο  οποίος με τις συνεχείς και άοκνες προσπάθειές του συντέλεσε πάρα πολύ στη θεμελίωση του νέου Ελληνικού Κράτους.

Η Επανάσταση του 1821 είναι το σπουδαιότερο γεγονός στην Ιστορία της Νεώτερης Ελλάδας και η αφετηρία της αναγέννησης του Ελληνικού Κράτους. Παράλληλα είναι ένα γεγονός παγκοσμίου σημασίας διότι υπήρξε η πρώτη Εθνική Επανάσταση, για την ανεξαρτησία ενός υπόδουλου Έθνους, που παραδειγμάτισε και άλλους υπόδουλους λαούς.

Χάριν σε αυτούς τους άξιους αγωνιστές τους Ήρωες του 1821 που με το τίποτα από πολεμικά εφόδια, με αγώνες και θυσίες ελευθέρωσαν την Πατρίδα μας! Σε αυτούς οφείλουμε την Ελευθερία, την Εθνική μας υπόσταση και υπερηφάνεια, την πρόοδο και την ευημερία μας. Ευγνώμονες για την ανδρεία τους και τον πατριωτισμό τους!  Η ψυχή του Γένους των Ελλήνων κρατείται ζωντανή με το νέκταρ  του ενδόξου παρελθόντος. Αισθανόμαστε υπερήφανοι και ευγνώμονες για τους προγόνους μας…!

Η Ελληνική Επανάσταση του 1821 ποτέ δεν ήταν πεθαμένο μακάριο παρελθόν αλλά χάρτης πορείας στους πολυκύμαντους καιρούς που ακολούθησαν.

Βέβαια, να μην ξεχνάμε πως στο αίμα μας κυλάει και… η Διχόνοια! (να τα λέμε κι αυτά...)

Η Διχόνοια και ο Εθνικός Διχασμός είναι έννοιες που αλληλοσυνδέονται σαν αδέλφια. Στην ουσία πρώτα εκδηλώνεται η Διχόνοια και μετά έρχεται ο Εθνικός Διχασμός. Η Διχόνοια κάθε φορά αφορά τους λίγους, αυτούς που έχουν στα χέρια τους την πολιτική εξουσία της χώρας, ενώ ο Εθνικός Διχασμός αφορά όλο το Έθνος, όλους εμάς.

Έτσι, τις πολεμικές επιτυχίες των πρώτων χρόνων, της επανάστασης του 1821, τις διαδέχτηκαν οι έριδες και οι εμφύλιοι. Οι Έλληνες ξέχασαν, για την ώρα, τον κοινό εχθρό και τον άσβεστο πόθο για λευτεριά. Γύρισαν ο ένας τα όπλα εναντίον του άλλου. Το αιώνιο σαράκι της φυλής μας θα γράψει κάποιος. Ο εγωισμός,  η ζήλεια και η επιδίωξη της πρώτης θέσης ίσως να είναι η αιτία. Όμως, ο Χριστός είπε όποιος θέλει να γίνει πρώτος ας γίνει τελευταίος και υπηρέτης των άλλων (βλ. Μτ, κ΄, 26 – 27).

Έχει αξία να προσέξουμε ιδιαίτερα τις στροφές 144 -147 του Εθνικού μας Ύμνου:
144.
Η Διχόνοια που βαστάει
ένα σκήπτρο η δολερή·
καθενός χαμογελάει,
πάρ’ το, λέγοντας, και συ.
145.
Κειο το σκήπτρο που σας δείχνει
έχει αλήθεια ωραία θωριά·
μην το πιάστε, γιατί ρίχνει
εισέ δάκρυα θλιβερά.
146.
Από στόμα οπού φθονάει,
παλικάρια, ας μην ’πωθεί,
πως το χέρι σας κτυπάει
του αδελφού την κεφαλή.
147.
Μην ειπούν στο στοχασμό τους
τα ξένα έθνη αληθινά:
Εάν μισούνται ανάμεσό τους
δεν τους πρέπει ελευθεριά.

Με αυτούς τους στίχους ο Εθνικός μας ποιητής Διονύσιος Σολωμός περιγράφει στον εθνικό μας ύμνο  «Ύμνο εις την Ελευθερίαν», την διχόνοια, το μεγαλύτερο και πιο επικίνδυνο ελάττωμα της φυλής μας και με έναν σοφό και παραστατικό τρόπο μας προτρέπει να αποφεύγουμε κάθε επαφή μαζί της, διότι όπου χώνεται, τα αποτελέσματά της είναι καταστροφικά.

Και ο μεγάλος λογοτέχνης μας Νίκος Καζαντζάκης γράφει στο μνημειώδες έργο του «Ο Χριστός ξανασταυρώνεται»:
«…Ο Αλλάχ λέει έπλασε τον Ρωμηό, αλλά μόλις τον είδε το μετάνιωσε. Είχε ένα μάτι ο αφιλότιμος, που τρυπούσε ατσάλι…. Να κάμω τον Τούρκο, σκέφτηκε ο Αλλάχ για να σφάξει τον Έλληνα, να βρει ο κόσμος την ησυχία του». Έπιασε το λοιπόν μέλι και μπαρούτι, το μάλαξε καλά, καλά κι έφτιαξε τον Τούρκο. Κι αμέσως χωρίς να χασομερήσει, βάνει σ’ ένα ταψί τον Τούρκο και τον Ρωμηό, να παλέψουν. Πάλευαν, πάλευαν από το πρωί ως το βράδυ. Κανένας δεν έριχνε τον άλλον, μα μόλις σκοτείνιασε, βάνει ο άτιμος ο Ρωμηός, τρικλοποδιά, κάτω ο Τούρκος! Ο διάβολος να με πάρει, την έπαθα πάλι μουρμούρισε ο Αλλάχ. Τούτοι οι Ρωμηοί, θα φάνε τον κόσμο. Τι να κάνω; Όλη νύχτα ο Αλλάχ, δεν έκλεισε μάτι ο κακομοίρης, μα το πρωί πετάχτηκε πάνω και κτύπησε τις χερούκλες του. Βρήκα! Βρήκα! Φώναξε. Έπιασε πάλι φωτιά και κοπριά κι έφτιαξε έναν άλλον Ρωμηό και τους έβαλε και τους δύο στο ταψί να παλέψουν. Άρχισαν το πάλεμα οι Ρωμηοί, τρικλοποδιά ο ένας, τρικλοποδιά κι ο άλλος, μπηχτές ο ένας, μπηχτές κι ο άλλος. Πάλευαν, πάλευαν, έπεφταν σηκώνονταν, ξαναέπεφταν, ξανασηκώνονταν, πάλευαν… Κι ακόμα παλεύουν. Κι έτσι ο κόσμος, Μπραημάκι μου, βρήκε την ησυχία του…»

Η Ελληνική Επανάσταση, όπως και όλοι οι αγώνες των Ελλήνων από την αρχαιότητα, που είναι καταγεγραμμένοι στην Ελληνική μας Ιστορία, μάς διδάσκει ότι, όταν είμαστε ενωμένοι και προσηλωμένοι στις αξίες μας, μπορούμε να ξεπεράσουμε κάθε εμπόδιο. Να πολεμήσουμε για την ανεξαρτησία μας, για την Ελευθερία μας και να νικήσουμε τους εχθρούς του Έθνους μας.

Χρόνια πολλά στην Ελλάδα μας, την πονεμένη!
Χρόνια πολλά στις Ελληνίδες και στους Έλληνες που αισθανόμαστε το νόημα της γιορτής της επανάστασης του 1821!
Τιμή και Δόξα σε όλους τους Ήρωες και ιδιαίτερα σε αυτούς που λοιδορήθηκαν και αμφισβητήθηκαν από το μεταπολεμικό παρακράτος.
Χρέος μας, να διατηρήσουμε τη μνήμη τους ζωντανή.
Με βαθιά ευγνωμοσύνη προς όλους όσοι αγωνίστηκαν για την ελευθερία μας.
Χρόνια Πολλά κι αξιοπρεπή με ατεμάχιστη Ελλάδα!
Χρόνια Πολλά στις εορτάζουσες και τους εορτάζοντες!

…και του χρόνου Φίλες και Φίλοι με Υγεία!

Μότσιου Αίγλη

Οι εικόνες και οι πίνακες ζωγραφικής αλιεύθηκαν από το διαδίκτυο.