αυτός παιδί μου... ειν΄ άλλος κόσμος, ποίημα του Στέφανου Ζησόπουλου (Άκανθος)

 

Κύθηρα, οικισμός Αβλέμονας

αυτός παιδί μου.. ειν΄άλλος κόσμος

Μουσκέψανε και οι τελευταίες λέξεις

που άφησες πάνω στην άμμο φεύγοντας.

Θα σου μιλήσω πάλι με τα λόγια σου.

Τούτος ο ήλιος ήταν άλλος,

τούτη η γή.

Κι οι μέρες ήταν άλλες απ αυτές που μάθαμε να ζούμε.

Μέσα στο νού αργά οι εικόνες λιώνουν

σαν των κεριών τη μοίρα,

και μένει μόνο το ακριβό αρωμά τους, μεσα στην άγρυπνη νύχτα.

Οι γαλάζιες λέξεις,

αέρινες, σαν πούπουλα πολύχρωμων πουλιών

γεμίζουν τα δωμάτια.

Κι αυτές οι νύχτες ήταν άλλες.

Και το φώς που έτρεξε πάνω μας ,

σαν το αίμα των φεγγαριών του Αυγούστου ήταν άλλο.

Το δακρυσμένο χαμόγελο,

κι η αγάπη που άργησε απ' τον καιρό.

μηνύματα καπνού, χειρονομίες αόρατες της μνήμης.

δρόμοι απερπάτητοι .

Ποιός φεύγει;  και ποιός έρχεται;

τι πέθανε; και τι έγινε καινούργιο;

Μη πάρεις τίποτα,

μόνο άνοιξε τα ωραία μάτια

Μιά στάλα φώς και το γαλαζιο του βυθού το μπολερό σου,

θα ξαναφτίαξουν έναν Αύγουστο - θεό

και θα μου ξαναπείς:

αυτός παιδί μου… ειν΄ άλλος κόσμος!

Στέφανου Ζησόπουλου (Άκανθος)

Το ποίημα και η φωτογραφία αλιεύθηκαν από το διαδίκτυο.